Dołącz do czytelników
Brak wyników

Laboratorium

12 stycznia 2023

NR 54 (Styczeń 2023)

Kto pod kim dołki kopie?

0 58

Możemy wskazać różnorodne strategie zdobywania pokarmu przez organizmy cudzożywne. Jedną z nich jest drapieżnictwo, które bywa definiowane jako sposób odżywiania się, polegający na wykorzystaniu jako pokarm ciała innego zwierzęcia. Musimy przy tym pamiętać, że w odróżnieniu od pasożytnictwa drapieżnictwo prowadzi do śmierci ofiary. Z punktu widzenia ekologii strategia ta jest traktowana jako jedna z form antagonistycznych zależności międzygatunkowych lub wewnątrzgatunkowych (wtedy mówimy o kanibalizmie), które wykształciły się w toku wzajemnej adaptacji, co możemy traktować jako przykład koewolucji. Drapieżnictwo  i inne rodzaje interakcji międzygatunkowych decydują w dużej mierze o strukturze ekosystemu [1–2].
Potencjalna ofiara nie dąży do tego, aby stać się  źródłem pokarmu dla drapieżnika, dlatego na różne sposoby stara się uniknąć tego losu. Nie jest więc niczym dziwnym, że drapieżniki musiały przystosować się, wykształcając różnorodne sposoby polowania zarówno w pojedynkę, jak i w grupie.
Myśląc o drapieżnikach najczęściej bierzemy pod uwagę zwierzęta, a przecież ten typ odżywania przejawiają także inne grupy organizmów: niektóre rośliny (mięsożerne rosiczki Drosera lub muchołówka Dionea), specyficzne grzyby Fungi (Stylopage grandis, Arthrobotrys oligosporus i inne) oraz mikroorganizmy, czego przykładem może być pełzak odmieniec Amoeba proteus.
Niektóre zwierzęta dokonują pochwycenia ofiary w biegu. Taki pościg może być szybki, ale jednocześnie krótkotrwały. Jeśli ofiary nie uda się schwytać prawie natychmiast, drapieżnik zwykle z niej rezygnuje. Tak się dzieje w przypadku geparda grzywiastego Acinonyx jubatus. Inne gatunki preferują pościgi dłuższe, gdzie decydujące znaczenie ma wykorzystanie zmęczenia ofiary, jak w u wilka szarego Canis lupus. Częstą strategią jest polowanie z zasadzki, co często wybiera szczupak pospolity Esox lucius.
Pościg nie jest jedynym sposobem pozyskiwania pożywienia na drodze drapieżnictwa. Niektóre drapieżniki obezwładniają albo chwytają ofiarę uderzeniem języka (żaby Anura, kameleony Chamaeleonidae) lub parzydełek (parzydełkowce). Stosunkowo częste jest także budowanie różnego rodzaju form pułapek. Bardzo znanym przykładem tego typu działania są sieci łowne pająków Araneae.
Dużo rzadziej – jeśli chodzi o zwierzęta polujące z wykorzystaniem zbudowanej przez siebie pułapki – są wspominane mrówkolwy Myrmeleon. Sama ich nazwa, zarówno polska, jak i łacińska (pochodząca z greki), łącząca postaci mrówki oraz lwa wydaje się niezwykła. Dlatego zapraszam do bliższego zapoznania się z tymi ciekawymi zwierzętami.

POLECAMY

Mrówkolwy

Mrówkolwy, czy szerzej mrówkolwowate Myrmeleontidae są najbardziej zasobną w gatunki...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów



Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Biologia w Szkole"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • ...i wiele więcej!

Przypisy