Dołącz do czytelników
Brak wyników

Systematyka

25 lipca 2018

NR 20 (Marzec 2017)

Nowe gatunki ssaków? Wciąż są odkrywane!

0 244

W 1735 r. Karol Linneusz – ojciec taksonomii i systematyki – rozpoczął projekt mający na celu sklasyfikowanie i opisanie wszystkich organizmów na Ziemi. Myślę, że nie spodziewał się wtedy, że dziś, po ponad 250 latach, jego dzieło będzie kontynuowane, a zaskakiwać ludzi będą nie tylko nowe owady czy skorupiaki, ale także nasi najbliżsi kuzyni, czyli ssaki… i nie jest tu mowa o wymarłych ssakach kopalnych, ale tych cieszących się życiem w słabo poznanych zakamarkach naszej planety. Wystarczy zajrzeć na strony czasopism, takich jak Zootaxa (http://www.mapress.com/j/zt/) czy ZooKeys (http://zookeys.pensoft.net/), aby się przekonać, że jesteśmy zasypywani nowymi gatunkami, a wśród nich trafiają się nasi futrzaści kuzyni – oto krótka lista tych dziwaków!

Mali kuzyni

Ciemne ciche miejsca bez turystów i gwaru to świetne schronienie dla nietoperzy. Nie dziwi więc fakt, że bardzo często z takich miejsc opisuje się nowe gatunki z rzędu tych latających ssaków. Naukowcy z UK, Tajlandii i Kanady opisali nie nowy gatunek, ale wyższą jednostkę, czyli nowy rodzaj nietoperzy z lasów w Tajlandii. Wyodrębnienie nowego rodzaju naukowcy argumentują wyjątkowymi cechami morfologicznymi oraz dużym dystansem genetycznym między blisko spokrewnionymi rodzajami nietoperzy. Zwierzęta te najprawdopodobniej żywią się chrząszczami. Niestety są bardzo rzadkie, w związku z tym trudno je złapać, dlatego też wiemy dziś bardzo niewiele na temat ich biologii. Przysłowie „siedzieć cicho jak mysz pod miotłą” ma też swoje odbicie w opisach nowych ssaków. Gryzonie są dość często opisywanymi ssakami, jednakże są małe, często żerują w nocy, do tego nie usłyszymy ich jak jelenia na rykowisku, dlatego znalezienie nowego okazu wcale nie jest proste. Nowe gatunki gryzoni opisano w ciągu ostatnich dwóch lat między innymi w Angoli, Ekwadorze i Peru. Na tym nie koniec! Niełazokształtne to przedstawiciele torbaczy. Badania prowadzone na jednym z gatunków należących do tej grupy, mianowicie Phascogale tapoatafa sensu lato, który żyje na peryferiach Australii, pokazały, że jedna z populacji wyraźnie różni się od innych. Rozrzucone po kontynencie populacje były izolowane i miały czas na specjację (powstanie nowego gatunku). Idąc tym szlakiem, udało się opisać dwa nowe podgatunki różniące się morfologicznie i genetycznie. 

Olinguito – mięsożerca ukryty w muzeum

Okazuje się, że zbiory w muzeach historii naturalnej to kopalnia nowych gatunków. Olinguito to przedstawiciel szopowatych – prawdziwa gratka dla taksonomów i systematyków w XXI w. Zwierzak ten został zebrany do kolekcji muzealnej w 1923 r. w Ekwadorze. Został błędnie oznaczony, a jego skórę zdeponowano w zbiorach muzealnych. Gatunek ten musiał czekać na odkrycie do 2013 r., kiedy naukowcy badający zbiory muzealne zorientowali się, że jest nowy. Naukowa nazwa tego gatunku to Bassaricyon neblina – nazwa gatunkowa (neblina) oznacza w tym wypadku mgłę i ma związek z pozostaniem w ukryciu tego gatunku w Andach. Mimo że należy do rzędu mięsożerców, żywi się owocami. Wiedza na temat rozmieszczenia tego gatunku jest zasługą informacji i zdjęć mieszkańców Ameryki Południowej, którzy widywali tego zwierzaka dość często, nie zdając sobie sprawy, że jest nieznany dla nauki. 

O niezwykłej historii Olinguito można posłuchać w wywiadzie z opiekunem kolekcji w Smithsonian Museum w filmie opublikownym na YouTube, pt. Olinguito, lub też z autorami publikacji o nowym gatunku w filmie pt. Scientists Discover A New Mammal – The Olinguito. 

Ile widzisz gatunków żyraf?

Wydawałoby się...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Biologia w Szkole"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy